Institutionalisme

April 17, 2010

Zoals velen wellicht al weten, heb ik de laatste 3 weken kennis gemaakt met het leven in een Ziekenhuis. Op zich wel te doen, je hebt een ernstige medische indicatie en hulp nodig, maar verder ook erg verwonderlijk en voor mij wereldvreemd, niet alleen verlies je je zelfstandigheid, krijg je te maken met een pikorde, maar je moet je aanpassen aan iets wat je eigenlijk niet kent of wilt.

Drie weken terug had ik zware kiespijn, waar ik te veel Ibuprofen voor slikte, dit triggerde een mij onbekende conditie van de slokdarm: Spataderen, die voor een (maag)bloeding zorgden. Ik kwam daar achter, omdat ik thuis flauw viel, de ambulance belde en daar vervolgens een bakje vol bloed en brokken kotste.. Er werd na enig getauwtrek tussen mij en de diensdoende arts een gastro-endoscopie gedaan, waarbij de lekke spataderen met zg. elastiekjes werden afgesloten/schoten. Ik bleef een dag of 4 in het Ziekenhuis en kreeg oa. drie zakken bloed! Na ongeveer een week traden complicaties op met nog meer bloedingen, ik werd weer opgenomen kreeg weer de zelfde ingreep en deze keer 4 zakken bloed. Ondertussen waren de resultaten van het onderzoek binnen, waaruit bleek dat ik lijd aan Lever-Cirrose veroorzaakt door  (waarschijnlijk) jarenlange besmetting met Hepatitis C, de sluipende moordenaar. De verstoorde leverfunctie zorgt er ook voor, dat mijn lichaam nu water vast houdt, waardoor ik in een week 6,5 kg aankwam. Dit alles zorgde ervoor dat ik, een fervent tegenstander van medicijngebruik, nu een halve chemische fabriek aan het worden ben! Ik slik plastabletten, maagbeschermers en beta-blokkers om minder druk in de poort-slagader (van de lever) te krijgen.

De nieuwe situatie waar ik mij in bevind, zorgt ervoor, dat ik voorlopig mijn geliefde werk niet meer kan doen, nog een aantal maag/slokdarm behandelingen moet ondergaan, in een Hepatitus C programma kom en waarschijnlijk in de toekomst een nieuwe lever nodig zal hebben, mijn wereld op zijn kop dus!

Vandaag wordt ik ontslagen uit het toch wel erg bureau-cratische instituut ziekenhuis, waar alles voor protocol en vaste regels gaat, wat soms zwaar is want het gaat immers om mensen. Wat de mensen betreft, heb ik hier echt mijn hart op kunnen halen, sociaal dier als ik ben, ook door mijn werk van het laatste jaar, heb ik hier een aantal relaties opgebouwd en even zoveel goede diepgaande gesprekken kunnen voeren, en dus veel geleerd, ook over de ziekte waar ik aan lijdt en de mogelijke complicaties.

Vandaag ga ik naar huis met een zak medicijnen, wat afspraken en toch nog steeds een positief toekomstbeeld, dankzij het Institutionalisme!

Advertisements