Groene Pakket Dienst' geboorte

Op Zaterdag 2 mei 2009 nam ik samen met Midas de trein van den Haag naar Hoorn. Midas had in 2001 mijn bakfiets gekregen om in Hoorn te gebruiken als werkpaard bij het restaureren van oude vrachtzeilboten. In april 2009 liet hij mij weten, dat hij er niets meer mee deed en of ik er iets mee kon.. Ik zei van ja en wij besloten, dat ik de bakfiets, ondertussen prachtig gerestaureerd, in bruikleen zou nemen.

In Hoorn aangekomen heb ik Midas bootje bekeken en de bakfiets ontvangen, om 12 uur ben ik, na eerst nog een blowtje te hebben gerookt, onderweg gegaan naar Rotterdam, op de bakfiets, een Lely uit 1952. Na zo’n 7 uur fietsen ben ik bij Boskoop in de bak gaan slapen, om de volgende ochtend om 6 uur weer verder te gaan. 9:30 am kwam ik aan bij Pablo, Zoe en de kinderen op de Oudedijk in Kralingen voor de koffie.

De volgende ochtend om ook weer 9:30 am schilderde ik bovenstaand tableau en was de Groene Pakket Dienst een feit. Ik ben toen gelijk op de fiets gesprongen en reclame gaan maken, de klusjes kwamen binnen: Eerst veel grof vuil, kunstwerken en prive klanten met klein transport, alles pakte ik aan en begon eindelijk weer wat geld in kas te krijgen. Ik had namelijk sinds 13 maart 2009 geen uitkering en wilde die ook niet meer, ik was ziek en kon niet op een afspraak komen, dus werd de uitkering gestopt, ik ging in beroep tegen de Gemeente Rotterdam en verloor. Ik leefde op de toeslagen van de belasting en financiele steun van vrienden en familie, dat was top!

Maar nu ging ik eindelijk na 34.5 jaar SZW en bijverdiensten over op geheel en al mijn eigen energie en ideeen, De Groene Pakket Dienst groeide langzaam maar zeker, de eerste zakelijke klant was stichting Scala, een emancipatie bevorderende en ondersteunende stichting voor scholen en wijkcentra, ik bracht cursussen en administraties voor hun rond. Daarna volgde de Fair Trade bloemenwinkel ‘Naturals’ van Mark Kolster op de Oostzeedijk-Beneden in Kralingen, zij werden mijn grootste klant! Ondertussen waren er de vele particulieren met grof vuil problemen, veelal ouderen, vrouwen en mileu-freaks, die bleven bellen. eenmaal klant kwamen de meesten regelmatig terug. Ook Coen Aalberts, de bekende jazzdrummer maakt(e) regelmatig gebruik van mijn diensten, bijv. om cursussen muziek aan kinderen op basis- en voortgezet onderwijs te geven vaak met bijzondere instrumenten, jembes en allerlei huisvuil! De laatste ontwikkeling in maart/april 2010 was de afspraak met Traiteur ‘Westerkaatje’ om kleine lunches en dinners in warmhoud-boxen te bezorgen bij bedrijven en particulieren.

31 maart 2010 had ik in de ochtend 5 klusjes, en al sinds enige dagen vreselijke kiespijn, ik nam teveel Ibuprofen (11 tabletten!) Wat ik ook deed, niets hielp, toen ik terugkwam van een tandarts op de Waterloostraat en thuis kwam, viel ik flauw in de keuken.

Ik voelde, dat er iets vreselijk mis was en heb de Ambulance gebeld. In de Ambulance spuugde ik bloed met brokken, volgens het personeel het teken van een maag-bloeding! In het Erasmus MC aangekomen spuugde ik nogmaals bloed. Tijdens een spoed kijk-operatie middels een slang met een camera bleek ik te lijden aan spataderen in de slokdarm, een symptoom van lever-cirrose! Ik kreeg 3 zakken bloed, de spat-aderen werden tijdens de  Gastroscopie dicht geschoten met elastiekjes, en ik moest aan het infuus blijven! De volgende dagen bleek uit de Echoscopie, dat ik inderdaad aan levercirrose leed, het bloed onderzoek een week later toonde aan dat ik Hepatitus C had, de ‘sluipende’ moordenaar. Waarschijnlijk heb ik deze ziekte in mijn jeugd opgelopen en waarschijnlijk in Azie, dat moet nog uit verder onderzoek van mijn bloed blijken..

Twee weken later viel ik weer flauw allebei mijn voortanden er uit en weer naar het ziekenhuis, hetzelfde verhaal, deze keer 4 zakken bloed en weer aan het infuus voor een week. Ondertussen ontwikkelde ik Oedeem en Asitis, vocht in voeten, benen en buik, ik kwam in 2 dagen 8 liter aan, allemaal water! Na een week leek ik op Dirk van Koot en Bie, en ging ik weer naar huis, samen met een enorme tas medicijnen, iedereen weet dat ik dat spul haat! Er was ook een leuke kant aan: Rosita was overgekomen uit Spanje en het was erg gezellig, Pablo en Zoe waren erg lief en behulpzaam, zelfs Jackie kwam weer boven drijven en ik mocht in Maarten’s huis wonen! Ik was namelijk, terwijl dit drama zich voltrok, redelijk onverwacht ontruimd en dakloos geworden!

Wat nu ongeneeslijk ziek, hepatitis C, dakloos en niet in staat om te werken: het vocht ging heel langzaam in een maand weg, ik had ondertussen nog een Gastroscopie met 1 elastiekje gehad, en ik was zooo slap!! Ik zag het even niet meer zitten en ben direct na mijn tweede ontslag uit het ziekenhuis hulp gaan vragen bij SZW, Centraal Onthaal. Zij verwezen mij op 19 april door naar stichting de Ontmoeting, vriendelijke Christelijke mensen, die vrijwillig daklozen bijstaan. Alleen het duurde en duurde maar… op 17 mei pas kon ik een uitkering aan vragen, in feite een afspraak maken voor 25 mei om een uitkering aan te vragen met ingang van 17 mei 2010. De ontmoeting beloofde mij een plaats in  de bijzondere opvang voor zieke mensen te vinden, contact op te nemen met EMC, en alles kort te sluiten om mij onderdak te krijgen. Dat was op 4 mei jl, de 20ste mei, vandaag, is er pas een e-mail verstuurd naar EMC en na mijn telefoontje beloofde de dame daar, as dinsdag tijdens de afspraak bij SZW, duidelijkheid te verschaffen tav de mogelijkheden.

Ondertussen ben ik onder behandeling bij de Hepatitis C afdeling van EMC, en bijna van mijn overvloedig vocht af, een stuk fitter en af en toe weer rustig aan het bakfietsen met bloemen en pakjes. Ik zit er over te denken om toch maar weer een huisje te gaan kraken en SZW en hulpverlening, schuldsanering en al te vergeten. Dan kan ik me concentreren op wat er nog te redden valt aan mijn halve ? lever, en of ik de hepatitis kan verdrijven, terwijl ik nog wat waardigheid en trots kan behouden, want, zeg nou eerlijk zien jullie mij in Havenzicht zitten? Ik niet… Ik ben een solitaire splijtzwam, dat kan niet!!

Mario Strormann/ Professor Stone

Advertisements

Hoe is het met jou?

May 16, 2010

Lijkenpikkers zijn mensen, die ziekenhuizen en begraafplaatsen/crematoria platlopen, om hun medeleven te tonen. Ze zijn echter niet geinteresseerd in de zieke, overledene of familie en vrienden, maar slechts in zichzelf! Deze morbide mensensoort heb ik, nu ikzelf een aantal malen geinstitutionaliseerd ben geweest leren kennen. Sommigen blijven altijd anoniem, zo zat er bij ons op de vaak terminale afdeling van het Erasmus MC, een man die kennelijk voor niemand kwam, regelmatig ook nog gratis de uitstekende automaten-koffie te slempen, terwijl hij semi ongeinteresseerd een gratis krant las, maar ondertussen de verhalen van de vaak ernstig zieke mensen daar zat af te luisteren. Een duidelijke creep dus!

Het kan in feite nog erger, als vrienden en bekenden of familie-leden, die je al jaren niet meer hebt gezien en waar je niets mee hebt, inene met een zeer-bezorgde blik aan je bed plaatsnemen, zg. zeer geinteresseerd in de details van je ziekte/trauma. Dit zijn de ergste lijkenpikkers! Ik heb er veel over nagedacht en kan er een aantal conclusies uittrekken tav. mijn lijkenpikkers:

-Ze komen zelf vaak aandacht tekort

-Ze zijn zelf bang voor ziektes en/of de dood

-Ze deinzen voor niets terug

-Komen bijna altijd onaangekondigd

-Stellen meer vragen als echte liefhebbenden

-Willen vaak veel en ongevraagd langskomen en zijn ongevoelig voor hints    -en/of verzoeken om rust en begrip

Ik haat lijkenpikkers en vertel ze meestal gelijk wat ik van hen vind, en verzoek hun vriendelijk, doch dringend op te hoepelen en weg te blijven. Let goed op, deze figuren zijn slecht voor het herstel en verpesten de sfeer voor echte liefhebbenden!! Dood aan de lijkenpikkers!!